Foka szara
Wrzecionowate ciało, odnóża przekształcone w płetwy oraz gęste futro i obfita warstwa tłuszczu pod skórą- umożliwiają foce szarej przeżycie w każdych niemal warunkach: pod wodą, na skałach i na lądzie. Natura obdarzyła ją poza tym imponującą masą ciała i silnym uzębieniem. Wszystko to okazało się niewystarczające w wojnie obronnej, jaką foka ta przez lata toczyła z człowiekiem. Foka szara jest średniej wielkości przedstawicielem foczej rodziny, ale tak największym ssakiem odwiedzającym wody przybrzeże naszego morza. Sporadycznie widywana jest także w nadmorskich jeziorach )Dąbie i Łebsko) i zalewach, do których wpływa późną jesienią i zimą. Doskonale przystosowana, pokryta gęstym, krótkim włosem barwy płowoszarej z dobrze widocznymi ciemniejszymi plamami, dwa razy w życiu- można chyba tak rzec- wbrew swej nazwie, demonstruje inne niż szare ubarwienie. Pierwszy raz wtedy, kiedy przychodzi na świat i jest kremowobiała. Zresztą fakt ten tłumaczy się w najoczywistszy sposób tradycyjnymi warunkami otoczenia. Poród odbywa się bowiem w końcu lutego pośród śniegów wybrzeża, a najczęściej wprost na dryfującej krze lodowej. Człowiek nieświadom wartości naturalnej tego zwierzęcia, zabija je, pozyskując ze sprzedaży futer zysk pieniężny.