Kozica posiada krótkie, umięśnione nogi, bystre oczy i znakomity węch, a jeszcze do tego umiejętność życia w zespole, powodują, że kozicę niezmiernie trudno jest w górach podejść i zaskoczyć. Zawsze bowiem któraś z liczącego po kilkanaście sztuk stada bacznie obserwuje okolicę, a w razie niebezpieczeństwa trupie nogami i wydaje ostry świst. Zwinność i gracja, z jaką przemieszcza się ona wśród urwisk i przepaści skalnych jest przysłowiowa (nie bez kozery w wielu językach świata zwykło się o gibkiej dziewczynie: ,,zwinna jak kozica"). Bo kozica z półki na półkę skacze tak lekko i finezyjnie, a po wąziutkich granicach przemyka się zręcznie, że w niejednym pełnym rynsztoku, wzbiera na jej widok tęsknota, a zarazem potworna zazdrość...A ona, jak gdyby lekceważąc prawo ciążenia i dworując sobie z wszystkich innych ziemskich stworzeń, w ciągu zaledwie kwadransa pokonuje w pionie odległość jednego kilometra. Dzieje się tak z kilku powodów. Po pierwsze: ruchome stawy w nogach kozy i capa są niebywale wytrzymałe i nie zawodzą nawet w najbardziej ekstremalnych warunkach. Po drugie: szczególna budowa racic w połączeniu z poduszkami podeszwowymi, zwiększa powierzchnie tarcia. Po trzecie: niesłychana elastyczność i rozciągliwość w ciele kozicy pozwala na tak szybkie przemieszczanie się.